Dua

Kan içre vuruldu gözlerim

Susuz bir nehir gibi uçsuz, bucaksız ve sığ

Kalpler de yandığında kül oluyormuş sanırdım

Sözlerimin ağır olduğunu beyân gösterdi

Hayır! lehime oldu ağırlık daha çok, vuruldum

Sersemsizce, delice baktığım o gökyüzünü

Şimdi uzaktan seyrediyorum. Önceden sıcaktı şimdi üşüyorum.

Sahi, yanmışım şimdi ölüyorum

Söylesene ben hep muhattabımı dinliyorum

Yazmak kolay sanıyorlar ben ise anlatamıyorum

Sözlerimi yorgunluğuma verseler, yeterdi

Ben senin dünyanda yaşayamıyorum, tutunamıyorum

Her gün tek ses özlüyorumdu şimdi daha çok istiyorum.

Akraba-I taallukat ta imtihanmış meğer ben seni gözlüyorum

Rabbime yalnızdım derdim ben hep seni konuşuyorum

Bilmiyorum, susmam belki de nasip nasip diye öylece seni bekliyorum.